Τα Φιλιατρά – ΑΦΙΕΡΩΜΑ – ΜΕΡΟΣ ΕΝΑΤΟ – Από τον Γιώργο ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ

ΜΕΡΟΣ ΕΝΑΤΟ – Από τον Γιώργο ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ
Το αφιέρωμα για τα Φιλιατρά θα δημοσιευέται κάθε ΣΑΒΒΑΤΟ.

Οδός δεξαμενής 1924 – filiatra.gr

Παραθαλάσσια Θέρετρα των Φιλιατρών.

Το Λιμενάρι.

Φίλες και φίλοι μου, με το «ένατο» αυτό μέρος του αφιερώματος για τα Φιλιατρά και με τις παρακάτω γραμμές τελειώνει μια προσπάθεια, αγάπης για αυτά, που θέλησα να κάνω γνωστά τον πολιτισμό τους και την ιστορία τους.

Τα Φιλιατρά, μια πολιτεία, ένας κόσμος ολόκληρος αφημένος στην ελπίδα ποτισμένη με τον ιδρώτα του μόχθου των άξιων κατοίκων τους.
Κάθε εποχή στα Φιλιατρά, έχει τις δικές της αγωνίες για την σοδειά του τόπου.
Τον παλιό καιρό ήταν η σταφίδα, τώρα το λάδι, το καλοκαίρι τα κηπευτικά.

Ελπίδα σπαρμένη στη μάνα γη που δεν κουράζεται ποτέ να βγάζει τους καρπούς της και τα άνθια της.

Θέλω να ευχαριστήσω όλους εσάς για τα καλά σας λόγια για το αφιέρωμα, για τα σχόλια σας, για το ενδιαφέρον σας, για τις επισημάνσεις σας και την αγάπη σας.

Το αφιέρωμα για τα Φιλιατρά το αφιερώνω στη μνήμη του μεγάλου συμπατριώτη μας και ευεργέτη των Φιλιατρών, Μπάμπη Φουρναράκη για την μεγάλη πολιτιστική κληρονομιά που άφησε στα Φιλιατρά.

Ακόμα το αφιερώνω σε όλους εκείνους τους ανθρώπους που αγωνίστηκαν και πρόσφεραν στα Φιλιατρά, τους φιλοπάτριδες, τους ποιητές, τους ιστορικούς, τους αρχαιολόγους, τους ερευνητές και τους λογοτέχνες, ακόμα σε όλους εκείνους που απλώς μίλησαν για τα Φιλιατρά και μετέδωσαν το όνομά τους και τα πρόβαλαν, ακόμα σε όλους τους ξενιτεμένους της ευλογημένης αυτής γης και συμπατριώτες μου Φιλιατρινούς.
Τους ευχαριστώ με πολύ Φιλιατρινή αγάπη όλους.

Φίλοι μου, θυμάμαι τα λόγια του Μπάμπη Φουρναράκη που έλεγε:
«»»Μέτρα τον άνθρωπο όχι με τα λεφτά του, ούτε με τις γνώσεις του ακόμα, αλλά με το ποσόν της ευτυχίας που χαρίζει στους συνανθρώπους του»»».
Θυμάμαι ακόμα και τα δικά σας συγκινητικά λόγια που μου είπατε για το αφιέρωμα, όπως του καλού φίλου συμπατριώτη και ποιητή Κώστα Καπελούζου που μου λέει:

«»» Να είσαι καλά φίλε Γιώργο για να μας ταξιδεύεις στα μέρη που αγαπήσαμε και που τόσο μας λείπουν. Με τη δική σου δύναμη, και τον ωραίο σου ταξιδευτή λόγο, όλοι οι Φιλιατρινοί αποδράσαμε από την καλοκαιρινή Αθήνα, για να απολαύσουμε το οδοιπορικό σου στα πανέμορφα Φιλιατρά μας. Συνέχισε να σκαλίζεις μνήμες, ομορφιές, και με τη ζωγραφική του λόγου σου να μας χαρίζεις τους πανέμορφους πίνακές σου… Ο χρωστήρας σου μας ξανανιώνει, μας ξανακάνει παιδιά για να ξαναονειρευόμαστε… Σε ευχαριστούμε. Μπράβο σου!…»»».

Ναι λοιπόν, για όλα ακριβώς τα παραπάνω μίλησα για την μάνα πατρίδα και με τις μικρές μου δυνάμεις να σηκώσω τα Φιλιατρά μας ακόμα πιο ψηλά.
Δεν ξέρω αν κατάφερα με το αφιέρωμα να στάξω μια στάλα ευτυχία στην ψυχή σας.
Είναι για μένα χρέος να συντηρήσω την πατριωτική φλόγα και να την μεταλαμπαδεύσω στις νέες γενιές των συμπατριωτών μας.

Λιμενάρι.

Από την κεντρική πλατεία της πόλεως των Φιλιατρών, ο δρόμος οδηγεί για την πλησιέστερη παραθαλάσσια τοποθεσία στο Λιμενάρι, που απέχει από την πόλη γύρω στο ένα χιλιόμετρο.

Από το δρόμο αυτό, αρχίζει να φαίνεται σιγά-σιγά σ’ όλο της το βάθος η θάλασσα μπροστά μας, το Ιόνιο πέλαγος.

Βγαίνοντας λίγο έξω από το κέντρο της πόλης, δεξιά μας είναι το Δημοτικό Στάδιο των Φιλιατρών, που εκεί γίνονται οι ποδοσφαιρικές συναντήσεις της τοπικής ομάδας <<ΕΡΑΝΗΣ>>.
Παλαιότερα τα Φιλιατρά είχαν άλλες δυο ποδοσφαιρικές ομάδες, τον <<ΑΡΗ>> και τη <<ΘΥΕΛΛΑ>>.

Συνεχίζουμε τον δρόμο προς τη θάλασσα, διασχίζοντας δεξιά και αριστερά ένα απέραντο ελαιώνα, όπου στη συνέχεια βλέπουμε τον μεγάλο κάμπο που εκεί παράγουν πάρα πολλά αγροτικά προιόντα.

Φθάνουμε στο Λιμενάρι.
Δεξιά μας έχουμε το εκκλησάκι του Αγίου Παντελεήμονα και δίπλα του την Μπαράκα, (ουζερί-ταβέρνα), το γραφικό κεντράκι με την μοναδική πανοραμική θέα στη θάλασσα.

Απέναντι, μπροστά στο δρόμο είναι το ξενοδοχείο, HOTEL LIMENARI.
Εκεί στέκει και φαντάζει με γοητευτική παρουσία και αισθητική το κτίριο αυτό που η παραμονή των φιλοξενούμενών του, με την ιδιαίτερη φροντίδα των ανθρώπων του, σε συνδυασμό με το όλο περιβάλλον του χώρου αλλά και της γύρω περιοχής μένει αξέχαστη.

Μπροστά στην είσοδό του καμαρώνουν κατά σειρά, καταπράσινοι φοίνικες και πολλά λουλούδια, που δίνουν ένα εξαιρετικό τόνο ομορφιάς στο χώρο.
Το ξενοδοχείο «»Λιμενάρι»», μεταξύ άλλων απολαύσεων και ικανοποιήσεων που προσφέρει για την ευχάριστη παραμονή των πελατών του, διαθέτη και μία τεράστια πισίνα, που πίνοντας κανείς κάτι εκεί, απολαμβάνει το αξεπέραστο μαγευτικό Ιόνιο Πέλαγος.

Το μεγάλο προνόμιο του ξενοδοχείου, πέρα των καλών υπηρεσιών του, είναι πρωτίστως η θέα του, η μοναδική θέα που μπορεί να ζήσει κανείς βγαίνοντας στο μπαλκόνι του δωματίου του, αγναντεύοντας την απεραντοσύνη του Ιονίου Πελάγους που απλώνεται μπροστά του.
Αυτό, μόνο στο Λιμενάρι κανείς μπορεί να το ζήσει.

Όπως το ένιωσα εγώ, όταν ως ένοικος βγήκα νωρίς το πρωί στο μπαλκόνι πίνοντας ένα καφέ, να κοιτάζω στην απόλυτη ησυχία, στην απόλυτη γαλήνη, χαμένος στο τέλος του ορίζοντα του ιονίου πελάγους καταγοητευμένος.

Ευχήθηκα μάταια εκείνη την στιγμή, να σταματήσει ο χρόνος για να ζήσω περισσότερο την εικόνα αυτή στα μάτια μου και την αχόρταγη, πρωτόγνωρη αυτή εμπειρία.
Ανάλογη εξίσου πρωτόγνωρη εμπειρία, είναι να ζήσει κανείς τα ηλιοβασιλέματα στο Λιμενάρι.

Προχωρούμε λίγα μέτρα πιο κάτω και φτάνουμε στη θάλασσα.
Εκεί πια νιώθουμε στα μάτια μας, στην ψυχή μας, στην ζωή μας, ένα έντονο συναίσθημα και δέος, να γεμίζουμε θάλασσα.

Αριστερά μας, δίπλα στη θάλασσα είναι η περιβόητη << Μπανιέρα>>.
Η <<Μπανιέρα>> είναι ένας μικροσκοπικός κόλπος που εισχωρεί μέσα σε μεγάλα βράχια.
Το νερό της <<Μπανιέρας>> ανανεώνεται συνεχώς από την θάλασσα και πατιέται.

Ο φυσικός της χώρος εξωραίστηκε μερικώς με τσιμεντόστρωση εντός και εκτός του κόλπου, με τσιμεντένιες σκάλες και μεταλλικά προστατευτικά κάγκελα, βάσεις για τις ομπρέλες των λουόμενων και ντούζ, με αποτέλεσμα να προβάλει μπροστά μας μια φυσική πισίνα.

Νότια ο δρόμος οδηγεί στα Σταθοπουλέικα και στο Σπήλιο.
Λίγο βορινά από το Λιμενάρι, στην περιοχή (πλατή), υπήρχε το <<αεροδρόμιο>> των Φιλιατρών, που χρησιμοποιούσε για την προσγείωση και απογείωση μικρών αεροσκαφών η Γεωργική Υπηρεσία.
Παρά τις ευχές των Φιλιατρινών, για μεγαλύτερο αεροδρόμιο από την Ολυμπιακή Αεροπορία, η ιδέα εγκαταλείφθηκε.
Αν συνεχίσουμε προς τον Βορά, ο δρόμος δίπλα ακριβώς στη θάλασσα θα μας βγάλει στο Στόμιο.

Παιδικές μνήμες στο Λιμενάρι.
Μπονόρα, μπονόρα ακόμα καθισμένος σε ένα μεγάλο βράχο κοιτώντας τη θάλασσα στο Λιμενάρι, ο νους μου φέρνει τα λόγια του ποιητή.
«» Ποιο χώμα το μπορεί τον ουρανό να πιει
τη θάλασσα να κλείσει στου ανθρώπου την ψυχή «».

Αιτία, ετούτος εδώ ο τόπος, αυτή εδώ η θάλασσα, που φεύγει από τα πόδια μου και χάνεται στο άπειρο.
Τα μάτια μου, μπροστά στα βάθη της, τα πλάτη της, μπροστά στην μεγαλοσύνη της, την απεραντοσύνη της, γεμίζουν και χάνονται.

Βλέπω εδώ όσα έκανα παιδί, κι όσα μπορεί να φαντάστηκα.
Ο τόπος αυτός, χωρίς να το θέλεις σε συνεπαίρνει, σε ταξιδεύει.

Ο ήλιος μόλις τώρα, αρχίζει να ανατέλλει απ` το βουνό της Μάλης.

Βλέπω τον εαυτό μου εδώ γύρω, να γεννιέται και να μεγαλώνει, να ρουφά τον αέρα, το χώμα, την βροχή, την θάλασσα, να ακούει το θρόισμα του αέρα στα δέντρα και των πουλιών το κελάηδημα και να κουβεντιάζω μαζί τους.

Βλέπω τον εαυτό μου εδώ γύρω με κοντά παντελονάκια, αδυνατισμένο, κατάμαυρο με ματωμένα πόδια από τ’ αγκάθια και τις πέτρες να αλητεύει όλη μέρα.

Να είναι ολημερίς μέσα στην θάλασσα, να μη βγαίνει και τον πατέρα μου να μου φωνάζει, που δεν χορταίνω, που δεν μαζεύομε.

Βλέπω τα υπερωκεάνεια στο βάθος της θάλασσας να περνάνε και να σκέφτομαι τον αδερφό μου το Γιάννη που έλεγε στην μάνα μου: <<Μάνα θα φύγω, θα πάω στα καράβια>> και την μάνα μου, να στεναχωριέται.

Βλέπω τον εαυτό μου στο σχολειό το δημοτικό, τα πρωινά της εκδρομής στο Λιμενάρι, να κάνει την πρωινή προσευχή στον Άγιο Παντελεήμονα και μετά τον δάσκαλο να φωνάζει :
«»Τους ζυγούς λύσατε»».

Βλέπω το μεγάλο των ψαράδων καίκι – (το γρι-γρι) – στο βάθος της θάλασσας να περνάει και να σέρνει πίσω του 5-6 βαρκούλες.
Βλέπω τους παιδικούς φίλους στην Μπαράκα του φίλου Χρήστου Αναστόπουλου να πηγαίνουμε εκεί, ούτε καν έφηβοι, μια σταλιά κολόπαιδα, να πίνουμε τσιγάρα και ούζα μέχρι μέθης και να κάνουμε τους άντρες για τα βάσανά μας, τους πλατωνικούς μας έρωτες.

Βλέπω τον κίνδυνο της παιδικής μας αφέλειας, να τραβιόμαστε στην θάλασσα με τους φίλους τόσο βαθιά, που εμείς είμαστε πολύ πιο βαθιά από τα καίκια που πέρναγαν, πιο έξω από εμάς.
Πόσο μεγάλη μπορεί να είναι καμιά φορά και που μπορεί να φτάσει η παιδική τρέλα.
Βλέπω εδώ τους χειμώνες, την άγρια ομορφιά της θάλασσας και του τοπίου, βλέπω τα μαύρα μεγάλα σύννεφα πάνω από την θάλασσα, να φεύγουν από μέσα τους κάθετα τεράστιες γκρίζες κολόνες προς την θάλασσα, (οι τρόμπες) για να ρουφήξουν νερό απ’ την θάλασσα, για την βροχή που σε λίγο θα ερχόταν.

Είναι απίστευτο να βλέπεις τα καμώματα της φύσης μπροστά στα μάτια σου.
Ο ήλιος έφτασε στα μισά, μεσημέριασε.

Βλέπω την θάλασσα μπουρινιασμένη, τα κύματά της πανύψηλα, να αφρίζουν και οργισμένη με λύσσα να ξεσπούν και να φτάνουν μέχρι έξω και να σαρώνουν της ακτές της.

Και εγώ εκεί, άφοβο παιδαρέλι, μπροστά στα κύματα να τα κοιτώ, αψηφώντας τον κίνδυνο, σαν να ήθελα να μετρηθώ μαζί τους.

Βλέπω το θεριό της θάλασσας, να ταράζεται, να βαράει, να βουίζει, να μουγκρίζει, να αχνίζει και να λυσσομανάει με απίστευτη δύναμη και θυμό, σαν κάποιος να το πείραξε, βλέπω την τρίαινα του Ποσειδώνα να αναδεύει τους αγριεμένους βυθούς, μη αφήνοντας τον Οδυσσέα να φτάσει στην Ιθάκη του, στην Πηνελόπη του.

Βλέπω τον ήλιο του χειμώνα, να ξεραίνει το θαλασσινό νερό στις λακκούβες των βράχων, (τα τηγάνια), να το κάνει αλάτι και την μάνα μου να το μαζεύει με τις χούφτες.

Βλέπω πηγαίνοντας πίσω απ’ την μάνα μου, να μαζεύει με το μαχαίρι χόρτα της γης, ραδίκια, τζοχούς, βλαστούς κι άλλα για μια νόστιμη μαγεριά στο σπίτι.
Βλέπω τις μεγάλες πεταλίδες στα βράχια της θάλασσας και τα θαλασσινά χορταράκια.

Βλέπω το καλοκαίρι στο Λιμενάρι την θάλασσα από πάνω να λαμπυρίζει, χίλια – μύρια φωτάκια αναβοσβήνουν πάνω στην θάλασσά του.
Το Ιόνιο ρούφηξε το φως του ήλιου και μέθυσε.

Βλέπω τον εαυτό μου σαν τον αέρα να τρέχει, να τρέχει και να μετράει κάθε σπιθαμή στο Λιμενάρι, στα περιβόλια, στις ελιές, στα χωράφια, στη θάλασσα, να ρουφώ την αύρα τους που μοσκοβολάει ιώδιο και αρμύρα.

Ηλιοβασίλεμα.

Η μέρα γύρισε, ο ήλιος χαμήλωσε, με το χρώμα του αίματος έχει τώρα γεμίσει τον ορίζοντα πάνω απ’ την θάλασσα.
Νυχτώνει, οι γλάροι σώπασαν, κούρνιασαν.

Σηκώθηκα σκεφτικός, γύρισα να φύγω, χωρίς να ξέρω πότε ξανά θα είμαι εδώ, παίρνοντας τον δρόμο για τα Φιλιατρά με τα πόδια.

Τ Ε Λ Ο Σ.

Κείμενα:  Γιώργος Χριστοδούλου.

Το αφιερώνω στην μνήμη των αγαπημένων μου γονιών, Μπάμπη Χριστοδούλου και Θεοδώρα Χριστοδούλου – Δανοπούλου
Επιμέλεια: filiatra.gr

Τα Φιλιατρά – ΑΦΙΕΡΩΜΑ – ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ – Από τον Γιώργο ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ
Τα Φιλιατρά – ΑΦΙΕΡΩΜΑ – ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ – Από τον Γιώργο ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ
Τα Φιλιατρά – ΑΦΙΕΡΩΜΑ – ΜΕΡΟΣ ΤΡΙΤΟ – Από τον Γιώργο ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ
Τα Φιλιατρά – ΑΦΙΕΡΩΜΑ – ΜΕΡΟΣ ΤΕΤΑΡΤΟ – Από τον Γιώργο ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ
Τα Φιλιατρά – ΑΦΙΕΡΩΜΑ – ΜΕΡΟΣ ΠΕΜΠΤΟ – Από τον Γιώργο ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ
Τα Φιλιατρά – ΑΦΙΕΡΩΜΑ – ΜΕΡΟΣ ΕΚΤΟ – Από τον Γιώργο ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ
Τα Φιλιατρά – ΑΦΙΕΡΩΜΑ – ΜΕΡΟΣ ΕΒΔΟΜΟ – Από τον Γιώργο ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ
Τα Φιλιατρά – ΑΦΙΕΡΩΜΑ – ΜΕΡΟΣ ΟΓΔΟΟ – Από τον Γιώργο ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ

Ακολουθήστε το filiatra.gr

σχετικές αναρτήσεις:

Τα Φιλιατρά – ΑΦΙΕΡΩΜΑ – ΜΕΡΟΣ ΤΕΤΑΡΤΟ – Από τον Γιώργο ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ
Τα Φιλιατρά – ΑΦΙΕΡΩΜΑ – ΜΕΡΟΣ ΟΓΔΟΟ – Από τον Γιώργο ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ
ΦΙΛΙΑΤΡΙΝΟ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ 2017
ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΛΗΞΗΣ ΤΩΝ ΜΑΘΗΜΑΤΩΝ ΣΤΑ ΤΜΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΦΙΛΟΠΡΟΟΔΩΝ ΦΙΛΙΑΤΡΩΝ
ΦΙΛΙΑΤΡΑ: Εορτασμός της Παναγίας της Βλαχέρνας.
ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΦΛΟΠΡΟΟΩΝ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ 2017
ΦΙΛΙΑΤΡΑ ΑΥΡΙΟ 31/7/2017 ΠΙΘΑΝΗ ΔΙΑΚΟΠΗ ΝΕΡΟΥ
«Δημοτική Οδοποιοία Φιλιατρών»: Κυκλοφοριακές ρυθμίσεις από τις 18/9/ 2017 έως και τις 29/11/2017

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *