Τα Φιλιατρά – ΑΦΙΕΡΩΜΑ – ΜΕΡΟΣ ΕΚΤΟ – Από τον Γιώργο ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ

ΜΕΡΟΣ ΕΚΤΟ – Από τον Γιώργο ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ
Το αφιέρωμα για τα Φιλιατρά θα δημοσιευέται κάθε ΣΑΒΒΑΤΟ.

Οδός δεξαμενής 1924 – filiatra.gr

Παραθαλάσσια Θέρετρα των Φιλιατρών.

O Αγρίλης.
Όταν η αγάπη προστάζει, η καρδιά ορίζει και ο νους σκέφτεται.
Είναι η δύναμη της αγάπης, που οδηγεί την καρδιά που υπαγορεύει στο νου κάθε της επιθυμία και εκείνος αρχίζει να τρέχει, να τρέχει σε εκείνα που έζησε, σε εκείνα που θυμάται σε εκείνα που αγάπησε.

Είναι η καρδιά που έχει τον πρώτο λόγο και που μιλάει σε κάθε γραμμή, σε κάθε λέξη αυτών των σημειωμάτων μου,
«»Αφιέρωμα στα Φιλιατρά»»

Κάπως έτσι το αποφάσισα να γράψω το αφιέρωμα, ανήμπορος να αντισταθώ στην μεγάλη μου αυτή αγάπη για τα Φιλιατρά.
Είναι η καρδιά λοιπόν, αυτή που κρυφοκουβεντιάζει με τη μάνα γη, με τον αέρα, το χώμα, την αύρα, με τον ήλιο, και τους προγόνους.

Κι ακόμα να ιστορεί, για τους εσωτερικούς δεσμούς που δένουν τον άνθρωπο, την ψυχή του με τον τόπο του.

Δεσμούς, που φανερώνουν τον πατριδοκεντρικό παλμό της καρδιάς του.
Ο παλμός εκείνος της καρδιάς, γεμάτος φρεσκάδα από τα παιδικά εκείνα χρόνια, που ακόμα τότε ρουφούσαμε και αρμέγαμε τις Φιλιατρινές ηλιακτίδες.

Εκεί, στη γη της επαγγελίας.
Εκεί, τα μνημεία τους, στην ιστορία τους, στην Αρχαία Εράνα, στους θρύλους τους.
Εκεί, που όλα γίνονται ποίηση και φαντασία, που στοιχειώνουν στην ψυχή του λαού και γίνονται παράδοση.

Ακολουθώντας λοιπόν αυτόν τον προσωπικό παλμό, βρίσκω μπροστά μου, στο δρόμο μου, και σένα φίλη και φίλε, στον ίδιο γνώριμο μοτίβο να συζητάς, να λες, να λες, ν’ αφουγκράζεσαι, να θυμάσαι και ν’ ανιστορείς.
Μα πάνω απ’ όλα να ζωγραφίζεις μαζί με μένα, αλλά με το δικό σου όμως μεράκι και αγάπη, το δοξαστικό του τόπου σου………

Ο Αγρίλης.

Ο Αγρίλης είναι ένα μαγευτικό παραθαλάσσιο θέρετρο των Φιλιατρών.

Όταν φτάνουμε στον Αγρίλη, μπροστά μας προβάλει επιβλητικό σε σταυρεπίστεγο ρυθμό, το θρυλικό εκκλησάκι της Παναγίας της <<Κυράς της Αγριλιώτισσας>>.

Το περιβάλλον και η αύρα της περιοχής, μόλις φτάνουμε, μας έχει βάλει είδη στο δικό της κλίμα.
Αριστερά, λίγα μέτρα πριν φτάσουμε στην εκκλησία, είναι ένα μεγάλο πάρκο με πεύκα, ήμερα κυπαρίσσια και άλλους θάμνους, που το καλοκαίρι μπορεί να λειτουργεί <<κάμπιγκ>> για τους τουρίστες.
Δεξιά του δρόμου, στέκονται διάφορα σπιτάκια χρωματιστά, σαν από ζωγραφιά.

Στο βάθος απλώνεται ο γραφικός μόλος του Αγλίλη.
Πολύχρωμα καίκια, τρεχαντήρια και βαρκάκια είναι δεμένα εκεί και άλλα ψαρεύουν στα ανοιχτά στα πεντακάθαρα νερά της περιοχής.

Στη Μπαράκα, ( ουζερί – ταβέρνα ) σε ένα μαγευτικό χώρο δίπλα στη θάλασσα, θα βρεί κανείς ότι ζητήσει, ούζο, φρέσκα ψάρια και πολλά άλλα, αγναντεύοντας το μαγευτικό Ιόνιο πέλαγος.
Ιδιαίτερα το ηλιοβασίλεμα, είναι μοναδική εμπειρία να ζήση κανείς.

Δυτικά, ένας τεράστιος, μεγαλοπρεπείς, ολόλευκος μύλος, γυρίζει την τεράστια φτερωτή του, ομορφαίνοντας το γύρο θαλασσινό τοπίο.
«»Και στο εξοχικό του Αγρίλη
ένας μύλος γραφικός
πίνακας του Μοντιλιάνι
μοιάζει να’ ναι μαγικός»».
Ένας στίχος από μένα μέσα από άλλους για τον Αγρίλη.

Ο μύλος λειτουργεί και προσφέρει σε ένα πολύ όμορφο και αισθησιακό περιβάλλον δίπλα ακριβώς στο κύμα καφέ, παγωτό,ποτό και φαγητό.
Απέναντι από τον Μύλο, βλέπουμε το γήπεδο του 5×5.

Η ακτή ξαπλώνεται δαντελένια στο βάθος.
Βορινά, είναι το σπίτι του κ. Κώστα Σπανού, άλλοτε προέδρου του <<Ομίλου Φίλων Αγρίλη>> ( ΟΦΑ ), που με τους ακούραστους συνεργάτες του εργάστηκε για την περιοχή, για τον εξωραισμό του μαγευτικού αυτού θέρετρου των Φιλιατρών.

Ο Αγρίλης κατά την Ρωμαική Αυτοκρατορία και το Βυζάντιο.
——————————————————————————
Ο Αγρίλης ήταν κατοικημένος και την εποχή της Ρωμαικής Αυτοκρατορίας, πράγμα που γίνεται φανερό από την ανακάλυψη διαφόρων τάφων με το χαρακτηριστικό <<κονίαμα>> των Ρωμαικών χρόνων.

Μετά την ρωμαική εποχή και την ίδρυση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, οι κάτοικοι πολλαπλασιάστηκαν, όπως δείχνουν αρκετά ευρήματα από την θέση Μερολίθι, μέχρι τον Αγρίλη.

Το λιμάνι του τότε, εξυπηρετούσε το μικρό εμπόριο της επισκοπής Χριστιανουπόλεως, (Χριστιάνους) που είχε την κυριαρχία της σε όλους τους κατοίκους της αγροτικής αυτής περιοχής και επικοινωνούσε με το Βυζάντιο.

Η Ιστορία του Αγρίλη.
– – – – – – – – – – – – – – – –
Κάποτε στα χρόνια της ακμής, ο αυτοκράτορας ( Ιωάννης ) Παλαιολόγος, περνώντας απ’ το Ιόνιο πέλαγος με την ακολουθία του, αποβιβάστηκε κάπου στην ακτή γύρω στον Αγρίλη για να κυνηγήσει.

Τότε, δεν υπήρχε η μεγάλη εκκλησία, αλλά μια πολύ μικρή ανατολικότερα από την σημερινή.

Ο Παλαιολόγος κουρασμένος από το κυνήγι, πλησίασε την εκκλησία.
Πλάι στην εκκλησιά αυτή σε μικρό φτωχικό κελί, έμενε ένας καλόγερος που φυσικά δεν γνώριζε τον Παλαιολόγο.
Ο καλόγερος κατά την ελληνική, αλλά και ιδιαίτερα την Φιλιατρινή φιλοτιμία και φιλοξενία, περιποιήθηκε τον άγνωστο ξένο και την ακολουθία του πάρα πολύ, τόσο, που έκανε μεγάλη εντύπωση στον Αυτοκράτορα.

Όταν ο Παλαιολόγος κάποια στιγμή ετοιμαζόταν να φύγει από το κελί και να συνεχίσει το ταξίδι του, ρώτησε τον καλόγερο τι θα ήθελε για ανταμοιβή της περιποιήσεώς του.
Ο Καλόγερος αρνήθηκε αμοιβή στον Παλαιολόγο, λέγοντας.
<< Αυτό που θέλω εγώ, εσύ δεν μπορείς να μου το φτιάξεις>>.

Κατόπιν όμως της μεγάλης επιμονής του επισκέπτου, ο καλόγερος του λέει.
<< Όνειρό μου ξένε είναι να φτιάξω μια μεγάλη εκκλησία να, εκεί κάτω>>, και του έδειξε το μέρος που βρίσκεται σήμερα η εκκλησία.
Και συνεχίζει ο καλόγερος…..
<< Μα εσύ δεν μπορείς να μου κάνεις αυτό το καλό>>.
Εκείνη την στιγμή έφτασαν στο κελί μέλη της ακολουθίας του που με τον τρόπο που παρουσιάστηκαν στον Παλαιολόγο και την προσφώνησή τους, φανέρωσαν το μυστικό.
Ο καλόγερος τότε έκπληκτος, προσκύνησε τον Παλαιολόγο, και εκείνος του είπε.
<< Καλόγερε, η επιθυμία σου θα γίνει>>.

Πράγματι, αργότερα βυζαντινά καράβια ξεφόρτωναν υλικά και χτίστες που ήρθαν επί τούτο και έχτισαν την σημερινή, θρυλική εκκλησιά, την Παναγία την Αγριλιώτισσα.

Λίγα χρόνια μετά, ήρθε το μαύρο σκοτάδι της σκλαβιάς που σκέπασε την Πελοπόννησο και μαζί της και τον Αγρίλη.
Μεσολάβησαν έπειτα γύρω στα παράλια πόλεμοι μεταξύ Τούρκων και Ενετών για την κατοχή των λιμανιών της παραλίας, Κυπαρισσίας, Πύλου, Μεθώνης, Κορώνης ώσπου επικράτησαν οι τούρκοι που παρέμειναν μέχρι το 1821.

Το Κούρσεμα του Αγρίλη.
Στα χρόνια της τουρκοκρατίας οι περισσότεροι Αγριλιώτες εγκαταστάθηκαν στα Φιλιατρά από τον φόβο των πειρατών.
Οι Μαρμπερίνοι και οι Αλτζερίνοι, άγριοι κουρσάροι με την μαύρη σημαία τους στο κατάρτι της γαλέρας τους, σκορπούσαν τη φρίκη στους θαλασσινούς και στις γύρω περιοχές που έβγαιναν.

Αλλά και στον Αγρίλη έπεσε φωτιά και σίδερο.
Τα κλάματα των γυναικών, οι φωνές και τα τσιριχτά, τα παρακάλια στην Παναγιά την Αγριλιώτισσα, ανακατεύονταν με τις άγριες φωνές, τα χτυπήματα και τα ουρλιαχτά των Μπαρμπερίνων κουρσάρων.
Οι Αγριλιώτες αντιστέκονταν και αμύνονταν γενναία, μα ο αγώνας τους ήταν άνισος.

Μετά το κούρσεμα ο Αγρίλης ερήμωσε, οι αγριλιώτες μετακινήθηκαν, ο κάμπος ελόγγωσε, η παραλία αγρίεψε και μονάχα η Παναγία η Αγριλιώτισσα, ατράνταχτη, αγέρωχη, αιώνια και αναλλοίωτη, αυτή που έδινε και δίνει την ιδιαίτερη φυσιογνωμία στον Αγρίλη ημέρευε με την άγια θωριά της στον έρημο και άγριο τώρα τόπο……

Πέρασαν αρκετά χρόνια……..Μα ήρθε κάποτε η αυγή, μια αλαργοτάξιδι και λαμπερή αυγή, που ο ήλιος πίσω απ` το Βουνό της Μάλης, ανέτειλε περισσότερο ρόδινος χαρούμενος και γελαστός.

Η όμορφη Αγριλιώτισσα θάλασσα με το παίξιμό των κυμάτων της, ξέπλυνε το αίμα τόσων σκλάβων και τώρα σκόρπιζε την αύρα της και την ομορφιά της στους ελεύθερους Αγριλιώτες.

Και είναι εδώ, πάντα εδώ η κυρά η Αγριλιώτισσα, ολόρθια και αταλάντευτη, σήμα κατατεθέν της Ιεροσύνης της του Αγρίλη και της ιστορίας του.

Ο θρυλικός Αγρίλης από μεγάλο εμπορικό κέντρο που ήτανε τότε, όταν οι βαρκάρηδες που δούλευαν μέρα νύχτα για να προλάβουν να φορτώσουν την σταφίδα στα πολυάριθμα καίκια που περίμεναν την σειρά τους για να μεταφέρουν τον εξαιρετικό καρπό στα λιμάνια της Πάτρας, στη Τεργέστη, στη Νάπολι και στο Λιβόρνο, άρχισε σιγά- σιγά να αλλάζει μορφή και να γίνεται ένα μεγάλο κέντρο παραθερισμού, μια περιοχή θαλασσινού παραδείσου, όπως είναι σήμερα.

Η Παναγιά η Αγλιώτισσα η Υπεραγίαν Θεοτόκου, τιμάται και είναι μεγάλο θρησκευτικό γεγονός της περιοχής το δεκαπενταύγουστο με πολύ κόσμο.

Η Κυρά η Παναγιά η Αγριλιώτισσα, φαντάζει στο φως του ήλιου, του καταπράσινου κάμπου και της θαλασσινής αύρας, για να θυμίζει πάντα την παλιά δόξα, την ιστορία της και να μετράει τους αιώνες που περνάνε.

Κείμενα:  Γιώργος Χριστοδούλου.

Το αφιερώνω στην μνήμη των αγαπημένων μου γονιών, Μπάμπη Χριστοδούλου και Θεοδώρα Χριστοδούλου – Δανοπούλου
Επιμέλεια: filiatra.gr

Τα Φιλιατρά – ΑΦΙΕΡΩΜΑ – ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ – Από τον Γιώργο ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ
Τα Φιλιατρά – ΑΦΙΕΡΩΜΑ – ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ – Από τον Γιώργο ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ
Τα Φιλιατρά – ΑΦΙΕΡΩΜΑ – ΜΕΡΟΣ ΤΡΙΤΟ – Από τον Γιώργο ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ
Τα Φιλιατρά – ΑΦΙΕΡΩΜΑ – ΜΕΡΟΣ ΤΕΤΑΡΤΟ – Από τον Γιώργο ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ
Τα Φιλιατρά – ΑΦΙΕΡΩΜΑ – ΜΕΡΟΣ ΠΕΜΠΤΟ – Από τον Γιώργο ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ
Τα Φιλιατρά – ΑΦΙΕΡΩΜΑ – ΜΕΡΟΣ ΕΒΔΟΜΟ – Από τον Γιώργο ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ
Τα Φιλιατρά – ΑΦΙΕΡΩΜΑ – ΜΕΡΟΣ ΟΓΔΟΟ – Από τον Γιώργο ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ
Τα Φιλιατρά – ΑΦΙΕΡΩΜΑ – ΜΕΡΟΣ ΕΝΝΑΤΟ – Από τον Γιώργο ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ

Please follow and like us:

σχετικές αναρτήσεις:

Σχετικές δημοσιεύσεις

Αφήστε ένα σχόλιο